LEZINGEN-MUZIEK-EXPOSITIES-PODIUMKUNST-FILM

De Schrijfgroep komt maandelijks bijeen in de Dickens Room. LET OP: Oproep onderaan!Hierbij een tekst van één van de ‘schrijvers’, Rob Oorthuizen. Opdracht april 2026: Neem als insteek voor je verhaal de vraag “Wanneer was jij te laat?”. Het kan vrij gebruikt worden. 25 uur per dag! ‘Ik zei, toch, dat we eerder weg moesten?’ ‘Hoe zo? We zijn er ruim een half uur voordat het begint.’ ‘Ja, maar je ziet, hoe druk het is!’ Terwijl ik onze fietsen aan de ketting leg, naast de in

Maria bindt haar weelderige grijze lokken in een staart. De hoge houten kast in de logeerkamer is veel te vol, dat kan zo niet langer. Ze heeft haar oude werkschort aangetrokken en op de radio de Arbeidsvitaminen opgezocht. Bas, haar oudste kleinzoon, hij is al bijna zestien, zet even koffie. Hij komt haar helpen. Wankelend klimt ze het keukentrapje op. Er zit opgedroogde verf op de treden, een trap met geschiedenis. Ze hijgt een beetje. “Óóma!” Bas komt net de kamer in als

Mijn ogen schieten door het verkeer en in mijn hoofd speelt er een liedje. ‘Guantanamera…. Guajira  guantanamera… Guantanamera …. Guajira guantanamera..’ Een glimlach om mijn mond voorkomt een goede uitspraak. Ik kan ook geen toon houden. ’Wat kan het schelen,’ zeg ik tegen niemand in de auto. ‘Schelen zijn de mooiste niet en mooie schelen zijn er niet.’ Ja vroeger wel. Toen was ik mooi. Toch wel een mooie schele. In ieder geval leverde het modellenwerk wel de dikke BMW op

De Schrijfgroep komt maandelijks bijeen. We werken zonder docent, bedenken zelf de opdrachten. Hierbij een tekst van één van de ‘schrijvers’, Onno Foks. DAGBOEK OP ZOLDER GEVONDEN Bij het ontruimen van de ouderlijke woning vond ik een aantekeningenboekje van mijn vader met daarin o.a. aantekeningen over eenzaamheid. ALLEEN MAN ALLEEN: Een man is graag alleen omdat de gevoelens over de dingen die hem zijn aangedaan dan het gevolg zouden kunnen zijn van het alleen zijn. TROUW:

Had ik maar nooit geprobeerd hem te zoenen, die reusachtige, knappe zilverrug. Bij het zien van de posters bij de poort werd ik al warm van binnen. Heerlijk, die leeuwen, giraffen, apen. Omdat de zon scheen en er lente in de lucht was had ik een paar uren vrij genomen om op mijn gemak door de Zoo te wandelen. De geluiden om me heen: allerlei vogels, en even later schreeuwende apen, ik genoot ervan. Ik liep recht op mijn doel af. Hier was ik het liefst. Bij het eiland van de g

De Zuidwesterstorm (naar aanleiding van een foto van een reddingboot) Ype is bezig zijn regenkleding aan te trekken, terwijl een stormachtige wind om het huis raast. Zijn vermoeden begint uit te komen. De voorspellingen liegen er niet om. Een aantrekkende wind en regenvlagen die over het land scheren, verraden de nabije toekomst. Onstuimig weer waarbij de meeste mensen ‘ t liefst thuisblijven. Nu bericht de radio: er is een zware zuidwesten op komst.

Hoeksema zit in zijn stoel en kijkt naar buiten, naar de overkant. De overkant ziet hij niet; al twee jaar ziet hij geen overkant meer. Hoeksema is niet gek, hij weet dondersgoed dat je op de derde verdieping de overkant van de straat niet meer kan zien; tenminste niet zoals hij dat gewend was ‘op straatniveau’. Twee jaar terug is hij verkast, nadrukkelijk niet verhuisd, maar verkast en terecht gekomen op de derde verdieping van Huize Avondrust. Greet, zijn grote liefde, was

Pen op papier, dat is haar voornemen voor dit nieuwe jaar. Zal het er nu echt van komen? Peinzend kijkt ze naar haar tafel waar de schrijfspulletjes op haar liggen te wachten. Een mooi blanco vel papier, gelukkig wel met lijntjes, dat geeft nog een beetje richting aan haar handschrift, tegendraads als ze is. Haar karakter laat zich zien in hoe ze de letters op papier zet, geen letter die naar rechts wijkt of gewoon omhoog. Nee, haar woorden, zinnen zwaaien met mooie uithalen

De Schrijfgroep komt maandelijks bijeen in de Dickens Room in de bibliotheek van Haren. Hierbij een tekst van één van de ‘schrijvers’, Jean Wartena. Opdracht was: Schrijf een stukje waar de woorden 'geld lenen' in voorkomen. Voer ten minste twee personages in je verhaal op en laat je personages een dialoog voeren. Goedbesteed geld 4 januari 2025 Ik knijp stevig in de handvaten van mijn volgeladen fiets. Bepakt met boodschappen fiets ik over het achterpad de laat

De Schrijfgroep komt maandelijks bijeen in de Dickens Room. Onderstaande tekst is een vervolg op bestaande tekst. (uit: Gelukkig de gelukkigen, Yasmina Reza) “Waar ga je heen?” vraagt hij. Dat ene zinnetje brengt me helemaal van mijn stuk. Waar ga je heen. Alsof we elkaar de vorige dag nog hadden gezien. Op dezelfde toon als vroeger, alsof we niets anders in ons leven hadden gedaan dan in een kringetje ronddraaien. Waar ga je heen treft me r

Zeven uur ’s morgens. We zitten gezellig weggezakt in de bank, Tommy, mijn kleinzoon van vier, en ik. Hij knus en slaapwarm tegen mij aan. Ik heb een arm om hem heen. Het kleurige boek van Boer Boris is klaar, dichtgeklapt. “Wat een lange trein was dat, hè Tom?!”zeg ik. “Ja, oma, en zoveel taarten!” Hij draait zich naar mij toe en strijkt met twee kleine vingertjes over mijn arm. Het kriebelt, ik lach naar hem. “Hé, wat doe je, kereltje?” “Jij bent zo zacht, Oma, hoe kan dat?

Eens in de maand komt in de Dickens Room van ‘t Clockhuys de Schrijfgroep bijeen. Hieronder een verhaal van één van de deelnemers. Herfstkoorts (Opdracht: Beschrijf iemand die ‘bezeten’ is) Mijn mooiste jurk, die gele met de roosjes en het net acceptabele decolleté, rits ik dicht. Ikben er klaar voor, kom maar op! “Vlinder, vlinder, wat maak je me blij!” roep ik door de woonkamer. Natuurlijk weet ik best dat het Tinder heet, maar dat is saai. Saai, want mijn hele lichaam vibr

Tijd is bestaan,opgedrongen tijd, leef-tijd. Wij zijn voortdurend aan zet, veranderen van plaats, ergens neergezet. voortgaande tijd. Wij spelen een spel met de tijd. Je bent zelf het startschot, je kan het spel niet overdoen, perpetuum mobile. Wij spelen het spel met anderen. Zij zijn medespelers of tegenstanders. Wij betreden het spelveld, met onszelf als inzet,winnen of verliezen. Zo speelt de tijd met ons mee. We tellen de jaren, en alles wat we vergaren, voor de to

Op een dag stuurde mijn moeder mij onvoorbereid op pad om een boodschap te doen. Een gebruikelijke gang van zaken bij ons thuis: de kinderen vragen een boodschap voor moeders te doen. Meestal hadden we daar niet veel trek in. We speelden liever met vriendjes op straat. Toch kan ik mij niet herinneren dat wij ooit weigerden. Mijn broer had er de meeste moeite mee. Iedere zaterdagochtend werd hij langs winkels gestuurd om geld bestemd voor afbetaling, te overhandigen. Ik denk d

5 mei 1536, hij had zijn koffer gepakt, zijn zwaard na een grondige slijpbeurt in het foedraal geschoven en afscheid genomen van zijn vrouw. Zijn vaste koetsier had hem naar de haven van Calais gebracht. Het kostte wat, maar hij kon niet het risico nemen dat hij te laat zou zijn. Hij was opgewekt geweest. Deze opdracht zou hem beroemd maken. Op een vreemde manier onsterfelijk, zelfs. Het zou een hoogtepunt zijn in zijn bestaan. In de haven had Jean, zijn assistent, op hem st

Eens in de maand komt in de Dickens Room van ‘t Clockhuys een schrijfgroep bijeen. Hieronder een verhaal van één van de deelnemers. De man met het lachend gezicht Of hij vrienden heeft gemaakt in de politiek. De journalist probeert zijn gezicht te lezen. ‘Nee, of ja toch één’ zegt hij. Zijn coalitiepartner in een van zijn talrijke regeringen. Daarna brak hij het interview abrupt af. Liep in rap tempo het Binnenhof binnen. Een flap van zijn colbertjasje wapperde in de wind. ‘s

Eens in de maand komt in de Dickens Room van ‘t Clockhuys een schrijfgroep bijeen. Hieronder een verhaal van één van de deelnemers. Niet mooi, maar ijzersterk! Hilly puft even uit van de fietstocht. Ze staat er echt, in de sportzaal. En al voor de tweede keer. Om haar heen wat door de jaren licht beschadigde maar vrolijke dames, ook zestig plus. Net als zij in leggings, vrolijk gekleurde shirts en op sportschoenen. Ze staan te wachten, zij-aan-zij. Vóór hen staat ene Kim, de

Een plaatsje vrij voor haar Op Westerholm komt een plaatsje voor haar vrij in een van de nieuwe appartementen. Fraai nieuws. Om dit te vieren vliegt ze naar de winkel om iets lekkers te kopen. Na alles wat ze heeft meegemaakt, is dit een geweldige opsteker. Ze weet het maar al te goed: hij is er niet meer. Dat is een gegeven, waar zij zich mee moet verzoenen. Makkelijk zal het niet gaan. In het toekomstige appartement zal alles nieuw voor haar zijn. Alles nieuw, maar ook alle

Holm Haar zoon was gerustgesteld. Hij zwaaide nog even en sloot de deur achter zich. De onbekende omgevingsgeluiden verstomden. Heleen Wevers zat op de rand van haar nieuwe, verstelbare bed en keek kalm om zich heen. Haar gerimpelde handen warmde ze aan het kopje thee dat zoon Sjoerd haar voor zijn vertrek had aangereikt. Hij deed er altijd teveel melk in, een klein drupje was voldoende, maar ach, het was lief bedoeld. “Holm betekent veilige plaats of toevluchtsoord, Mam,” ha