Wat is onze code?
In de zonovergoten hotelkamer raak ik verblind door de schittering van de parelmoeren koffer. Zal ik mijn zonnebril opdoen? Ik knijp mijn ogen tot spleetjes. Maar net op dat moment lijkt iemand achter me de gordijnen dicht te trekken en als ik omkijk zie ik een zware wolk voor de zon schuiven.
Ik haal diep adem en met één oor boven de koffer draai ik aan het radertje van het cijferslot.
‘En?’
‘Ssssjt..’
Kees staat op en trekt alle laden en kasten open, ze sluit niks, maar kijkt wat verdwaasd om zich heen.
‘Houd je stil, zo kan ik niets horen van het slot.’
‘Hoe lang nog dan!’
Met een overdreven diepe zucht pakt Kees haar mobiel. Een kwartier later voel ik aan mijn nek en besluit de koffer op een tafel te plaatsen. Dan hervat ik mijn pose.
Plotseling wordt op de deur geklopt.
Ik snauw Kees toe: ‘Eerst kijken en de beugel ervoor.’
‘Nee hoor, dat is mijn bestelling.’
Een ober zet een dienblad met stolp op het bureau.
‘Het schiet zo niet op met jou, dus ik bestelde een steak met de hotelapp. Kijk…’
Kees houdt een mes voor mijn neus.
‘Ga jij met dat mes maar lekker die steak eten, meid. Dat mes ga ik echt niet voor de koffer gebruiken. Waarom weet jij dan ook de code niet meer? Het zijn maar drie cijfers…’Kees kapt met vingers haar haar in de spiegel. De eens mooie dikke bruine staart heeft plaats gemaakt voor een mooi trotse grijze knoet.
‘Waarom weet jíj het dan niet meer?’
‘De jouwe weet ik niet, nee. Ik schreef ze op, omdat jij een nieuwe parelmoeren koffer hebt met ook een cijferslot. In jouw koffer deed ik mijn code en andersom. Maar mijn code weet ik, die is 567…..’
‘Heee 567 zouden we niet doen! Dat was te gemakkelijk zei je zelf… Nou ja en nu hebben we er niet veel aan. Maar jouw koffer is morgen misschien op de luchthaven te vinden?’
‘Ja, gaan we zien. Gelukkig zijn we onderweg naar huis.’
‘Wat gaan we doen als jouw koffer er niet is morgen?’
‘Kees, jouw kleine koffer past zo in een kluis op het station. Ze zeiden kleine kans dat die van mij er zal zijn, omdat die in Lissabon is zoekgeraakt met de overstap. Maar we kunnen dan ook begin van de avond pas de trein pakken en wat van de stad gaan zien?’
‘Dat is leuk, ja, en hopelijk is er voor die kluis geen code….’
‘Dan houden we het op een makkelijke code.’
‘Goed, als we mogen kiezen wordt het onze code.’
‘Kunnen kiezen is onze code.’
Het is warm en benauwd en er is een zwembad op het dak van het hotel. Maar nee, ook voor Kees geen badpak, bedenk ik. Pfff.
‘Zullen we een koel bad nemen om af te koelen?’
‘Jaaaa, goed plan ook geen dresscode haha. En dan bestellen we een lekker flesje erbij. Stukje steak, Wim? Smaakt heerlijk!’
September 2026
Simone de Roy
Opmerkingen