De knot

We zijn in het theater en de voorstelling gaat zo beginnen.

Opwinding over deze avond is voelbaar. Uitstekende recensies, een vrolijk, relevant, humoristisch optreden van deze veelbelovende cabaretier.

De bel klinkt en de massa komt in beweging.  

Een zeer divers publiek. Qua leeftijd van goed grijs tot jong dynamisch. Mensen in spijkerbroek, anderen hebben zich echt opgedoft. Een mooie tas, een keurig kapsel, een vleugje make-up, snel nog een kam door de lange haren.

Ik zoek mijn stoel. Graag heb ik een ruim, breed zicht op het podium en ik hoop dat er niet een lang persoon voor me komt zitten. Mijn man is altijd bereid om dan van stoel te wisselen maar vanavond is mijn gezelschap kleiner dan ik.

Tot het laatste moment blijven de twee stoelen voor ons leeg en bijna ik haal opgelucht adem. Dan komen er nog twee bezoekers binnen. Ze stommelen in het duister naar, jawel, precies die twee stoelen. Kunnen theaterzalen ook strenger handhaven op de toegangstijd? Dit is toch storend voor iedereen. Zal ik hierover eens een brief schrijven?  

De man gaat op de stoel voor mijn vriendin zitten, de vrouw op de stoel recht voor mij. Het licht in de zaal dimt. Vlak voor het donker is wikkelt ze snel en kundig haar lange haar tot een hoge knot.

Mijn zicht op het podium verminderd met twee derde. Mijn adem stokt.

Buig ik mijn hoofd naar rechts dan zie ik net iets meer. Maar daar gaat haar hoofd naar de schouder van haar gezelschap. Okay, als ze zo blijft zitten zie ik toch nog aardig wat. Maar nee, daar veert ze overeind. Zij beweegt naar links, ik beweeg naar rechts. Gaat ze naar rechts dan beweeg ik naar links.

Op het podium gebeurt iets komisch, ik zie het half. Ze schatert met het hoofd in de nek. De knot danst voor mij, op ooghoogte. Heen en weer, zelfs soms op en neer. Ik erger me rot. Mens zit eens stil schiet door me heen.

In de pauze kijk ik rond. Ik heb moed verzameld om haar aan te spreken en te vragen of haar knot eruit kan. Ze is nergens te bekennen.

Dat het toegestaan is dit soort belemmeringen in een openbare ruimte. Ik heb een nadrukkelijk advies aan theaterdirecties: een verbod op de wiebelknot. Voor de enkeling die weigert daar gehoor aan te geven kan op de achterste rij een stoel worden gereserveerd. Daar vormen zij geen hindernis voor andere reguliere theaterbezoekers.

(Als dan ook laatkomers naar die stoelen worden gebracht is dat probleem gelijk opgelost. Een mooie bijvangst).

Jantsje van der Wal 4 mei 2026

Nog even dit…een oproep:

Er is ruimte in onze schrijfgroep ruimte voor een extra schrijver!Het is niet nodig dat je al teksten schrijft, maar je moet het schrijven natuurlijk wel leuk vinden. Gezien de samenstelling van de groep is er een lichte voorkeur voor een man gelet op de samenstelling van de groep (7 personen).

We komen één keer per maand bij elkaar op de eerste dinsdag van de maand om 10.00 uur in de Dickens Room van de bibliotheek van Haren. Een paar dagen daarvoor sturen we elkaar onze verhalen toe. Op de bijeenkomst lezen we ons verhaal voor en bespreken we het met het oog op verbeteringen, maar vooral ook met positieve feedback.

Lijkt het je wat of wil je er nog wat meer van weten?

Neem dan even per e-mail contact op met Jean Wartena: jeanschrijft@gmail.com